Getuige het feit dat ik dit verhaaltje op mijn iPad schrijf zijn tijden inmiddels veranderd. Het spelbord heeft plaats gemaakt voor vernuftige apparaatjes en het boek is vervangen door de ‘reuze handige’ ingebouwde controle van Wordfeud. Wat daarmee helaas ook tot het verleden behoort is de discussie of een gespeeld woord al of niet bestaat of eenvoudigweg niet is opgenomen in het boek. Omgekeerd is trouwens vaker het geval; een woord wordt door Wordfeud goedgekeurd terwijl het in de verste verte niets met onze Nederlandse taal te maken heeft. Door wat met de letters te schuiven en zo af en toe eens te proberen of ‘ie um pakt’ kun je soms redelijk succesvol dit spel spelen.

Als liefhebber van correct taalgebruik, in combinatie met het slecht tegen mijn verlies kunnen, heb ik vandaag gemerkt dat je beter geen Wordfeud kunt spelen terwijl je opponent in het zelfde vertrek aanwezig is. Na ellenlang en driftig geschuif kwam er weer een woord op de spreekwoordelijke tafel welke in onze taal niet voorkomt. Na de gebruikelijke reactie: “hij keurt hem toch goed” vond ik het welletjes en heb ik het spel afgebroken. Waar ik eerst dacht dat Wordfeud een verrijking van onze taal kon zijn, blijkt het gewoon weer een commerciële aanfluiting.

Ook dat vergroot de kloof tussen politiek en publiek.

Vertalen valt niet mee, weet ik ook wel. Maar om al die zendtijd tussen reclames te vullen kan de commerciele treurbuis niet louter goedkope Nederlandse tinnef produceren [1], daar zul je toch ook materiaal voor moeten inkopen, en dus wordt er voor een grijpstuiver vertaald — het gaat immers allemaal van de winst af. Dat dientengevolge volume boven kwaliteit gaat spreekt voor zich, al die kanalen moeten immers vol. Maar droef is het wel.

Wat zoud’ie besteld hebben, trouwens, die Feniks2?

++
[1] Het schier onuitputtelijke reservoir aan talentlozen is zelfs daar niet toereikend voor.
[2] Tarte flambee, denk ik.

Ik betrap me er op dat na een paar minuutjes hiervan ik snel wil overschakelen op iets anders. Het is een onrust, een gevoel dat er iets gebeuren moet, ingegeven door een gebrek aan doorlopend aanbod van prikkels.

Het is een relatieve stilstand, wanneer je het op globale schaal bekijkt. Op micro-schaal gebeurt er vanalles. En het is raar dat dit nu juist het gevoel oproept dat er wat gebeuren moet, dat dit een onrust opwekt. Het stukje duurt maar 10 minuten, en hoeveel stukjes van 10 minuten zitten er niet in een dag waarop er welbeschouwd geen donder gebeurt, ondanks alle prikkels?

Aardappelen in blokjes, koken in bouillon, afgieten en laten uitdampen. Wanneer afgekoeld overige ingredienten er doorheen roeren. Da’s dat.

Uit de praktijk kennen we allemaal de Wet van behoud van snelheid —gerepresenteerd door een taxi die van links komt terwijl jij zelf op de fiets van rechts komt— en de wet van behoud van impulsmoment —als je uit een driest draaiende kermisattractie stapt en zelf stil gaat staan, dan draait de wereld door.

Verder zijn daar natuurlijk de Wet van behoud van energie —die vooral opgaat wanneer je je kind op tijd naar bed brengt en hoopt dat ze meteen gaat slapen— en de Wet van behoud van massa —die ikzelf fitness-gewijs ondervind.

Over het algemeen zijn deze behoudswetten samen te vatten onder de overkoepelende Wet van behoud van ellende.

Onlangs observeerde ik in de praktijk nog zo’n behoudswet, die ik hier graag zou willen postuleren: de Wet van behoud van organisatie.

Zodra je in je leven in overdrachtelijke zin meer organisatie poogt aan te brengen, dan leidt dat op andere plekken dan die je aandacht hebben tot een evenredige afname van georganiseerdheid.

Maar niet alleen in overdrachtelijke zin is hier sprake van. Ook in de meest letterlijke zin: wanneer je jezelf eens voorneemt om nou eindelijk die troep op je werkkamer aan te pakken, dan kom je na twee dagen non-stop schoffelen, scheppen, schuiven tot de conclusie dat de wanorde in woonkamer en keuken is toegeslagen. En waag het niet die te gaan ruimen, want voor je het ligt er de post, de was, de belastingen.

++

Overigens werd me, na het behoorlijk bezweet en enigszins gefrustreerd uitspreken van deze observatie, doodleuk en smalend toegevoegd dat ik er beter aan deed het de Wet van behoud van dis-organisatie te noemen.

Hoe dit in te passen in de entropie-wet, die stelt dat toename van chaos energetisch voordelig is1, daar ben ik nog niet helemaal uit, maar ook op dat vlak boek ik momenteel aanzienlijke vorderingen, die een groot deel van de gevestigde natuurkunde geheel op zijn kop gaan zetten.

1 Hoe onwaar deze constatering namelijk is kun je invoelen wanneer je die ene klaploper uit je vriendenkring voor de geest haalt die in immer uit de hand lopende chaos apatisch voor de buis bier ligt te drinken.

3 kipfilets
sap van 2 citroenen
2 eitjes
bieslook
azijn
2 dl bouillon
dille

Kipfilets sneed ik in de lengte door, en met citroensap, een klein scheutje witte balsamico azijn en de bieslook liet ik die een paar uurtjes in de koelkast staan. Oven voorverwarmen op ruim 100 graden celsius, de kipfilets grillen of goed aanbraden en in de oven leggen voor een minuut of 15/20.

Pan afblussen met marinade en goed doorwarmen. Dan aanlengen met de bouillon en de eitjes erdoor breken. Vanaf dat moment met een garde blijven roeren, maar niet kloppen, zodat het ei enerzijds niet tot een gepocheerd ei stolt, maar aan anderzins niet tot hard schuim geklopt wordt. Resultaat is een lobbige saus die afgemaakt kan worden met dille, peper en zout. En vlak voor het serveren over de kip geschonken kan worden.